من عاشق دختر جنده ای بودم که شبها چشمهایش را می بست و درد می کشید

فکر می کنم خیلی هاتون بلد نیستین اینجا کامانت بدین ، خب اینجا بدین تا من مطمئن شم بعد بهتون یاد میدم

ب.و: قبلا واسم مهم نبود نظر بدین یا نه ولی حالا واسم مهم شده

پی نوشت : به هیچ کس مربوط نیست چرا مهم شده

هوس نوشیدنی کردم، عرفان لایت با طعم نعنا

سیلور استاین رو ولش ،من فقط تاب می خورم و میروم

همیشه صخره نوردی رو دوست داشتم، یه کوه صاف و می گیری و میری بالا تو تموم طول راه باید همه عضلاتت رو منقبض نگه داری که یه وقت لیز نخوری، به پایین هم نباید نیگا کنی چون اونوقت ته دلت یه دفعه خالی میشه، ازهمه مهم تر به هیچی نباید فکرکنی این خیلی مهمه
میرم پایین یه کوه وامیستم، یه کوه خیلی بلند، یه کوه واقعی به سختی خودمو از اولین صخره می کشم بالا طنابم رو محکم می کنم و میرم سراغ بقیه صخره ها، همینجوری که دارم خودمو از این صخره ها می کشم بالا دارم به تو فکر می کنم به اولین روز آشنایمون:"یه مهمونی بود یادم نیست اینجا بود یا تو ایران، من بودم تو هم بودی با کلی آدم دیگه اما بغیر از تو اون شب واسم همه کمرنگ بودن شایدم تو خیلی پر رنگ بودی خوب یادمه تو یه لباس قرمز بلند تنت بود، تمام حرکاتت رو زیر نظر داشتم انگاری گمت کرده بودم وبعد از چند سال دوباره می دیدمت، همینجوری غرق دیدنت بودم که یهو متوجه شدم تو هم داری به من نیگا می کنی، هول شدم گیلاس از دستم افتاد زمین یدفعه همه چی ساکت شد،همه مهمونا به من خیره شده بودن نگاهم رو دنبال کردن و رسیدن به تو، منو تو همونجوری ثابت اون وسط مونده بودیم وبهم نیگا می کردیم هیچی هم نمی گفتیم فقط نیگا می کردیم بعد من راه افتادم و اومدم طرفت تو هم اومدی بهم که رسیدیم هر دومون مکث کردیم من دستامو باز کزدم آروم بغلت کردم و خیلی بی اختیار زدم زیر گریه، یادته؟؟؟ همون شب بود که افسانه ی عشق منو تو شروع شد"
به خودم می یام که به یه صخره چسبیدم و بین آسمون و زمین معلقم، به بالای سرم نیگا می کنم هنوز خیلی راه مونده تا برسم اون بالا به اطراف نیگا می کنم، منظره ی قشنگیه حیف اینجا نیستی که ببینی،کلی خاطره یِ ریز و درشت رو دارم توی سرم هی مرور می کنم:
"یاد کلبمون میوفتم، یاد مزرعمون از همه مهم تر یاد مترسکم، یادته با چه سختی کلبمون رو ساختیم،هیچ وقت اون شبی رو که یهو پریدی بغلم و شیشه مشروبم رو چپ کردی و کفه کلبمون مست مست شد رو یادم نمی ره، قشنگ ترین سکس های دنیا، اون هم آغوشی ها لذت اون بوسه ها، من هیچ وقت اینا رو فراموش نمی کنم یادته اون وقتایی که تو مزرعمون قایم موشک بازی می کردیم، یادته همیشه آخرش دوتایی با هم لای ذرت ها گم می شدیم دیگه هم پیدامون نمی شد، یادته اون موقع ها آسمون با چه حسرتی بهمون نیگا می کرد؟آره یادته؟؟ ولی کم کم همه چیز عوض شد، نمی خواد بهم بگی خودم خوب می دونم همه چیز از اون روزی شروع شد که مترسکم خواست با کلاغ دم سیاه مهربون باشه ، میدونی مترسکم خیلی مهربون بود ولی مُرد آخه کلاغا دونه دونه اون قلب پوشالیش رو در آوردن تا واسه خودشون خونه بسازن، دقیقا بعد از مزگ مترسکم بود که منو تو شروغ کردیم به نوشتن فصل آخر افسانه ی عشقمون،شاید اگه عشق منو تو افسانه نبود همونجا تو همون کلبه تا ابد می موندیم و دیگه نه حرفی از دوری بود نه جدایی، اما داستان عشق منو تو فقط افسانه ی قشنگی بود"
به خورشید نیگا می کنم که داره خیره خیره می تابه، نزدیک ظهره و من هنوز به بالای کوه نرسیدم، آب دهنم رو قورت میدم و با آستین لباسم عرق روی پیشونیم رو پاک میکنم و این دفعه با سرعت بیشتری به سمت بالا حرکت می کنم
"یادم میاد که من یه تشکر بهت بدهکارم، باید بهت بگم، آره ازت ممنونم که اینجوری بهم فهموندی که وقتشه این فصل آخر افسانه ی عشق منو تو هم به آخر برسه و کتاب این افسانه هم باید که بسته بشه، شاید اگه جور دیگه ای بهم می گفتی نمی تونستم باهاش کنار بیام، ازت ممنونم بخاطر همه چیز بخاطر بودنات، نبودنات"
دیگه تقریبا رسیدم بالای کوه، دستمو از آخرین صخره می گیرم و خودمومی کشم بالا از خستگی چند دقیقه ای رو همونجوری دراز می کشم و نفس نفس می زنم،خب بالاخره رسیدم این بالا یه جای بکر و دست نخورده،لاقل می تونم مطمئن باشم آدمای زیادی اینجا نبودن، کی می دونه شاید من اولین نفری باشم که اینجا اومده تمام لذت صخره نوردی هم به همینشه،اما این دفعه با بقیه دفعه ها فرق داره می خوام پروازکنم، میفهمی که ؟ دیگه نفسام آروم شده کم کم از روی زمین بلند می شم، یه نسیم خنک و رو می تونم رو گونه هام حس کنم به کو ههای دور و برم نیگا می کنم، نه این نمی تونه حقیقت داشته باشه،تو اینجایی درست رو کوه روبرم،!!!با یه لباس سفید بلند،باد داره با دامنت بازی می کنه تو هم با دستت کلاهت رو محکم گرفتی که نیوفته ولی من خوب می دونم که این فقط یه توهمه یه خیاله، چشامو آروم میبندم و...
دوست داشتم،،،
میمیرم
.
.
.
همین
ب.و: واقعا فقط همین

خیلی اتفاقا افتاد. خیلی اتفاقا هم نیفتاد. تصمیم گرفتن سخت بود. اقیانوس بزرگ بود. تو هم که دیگه نبودی. کلمه‌هات بودن ولی کافی نبودن. من عوض نشدم ولی بزرگ شدم. خیلی بزرگ شدم اینو حس میکنم و میبینم . هنوزم خیلی جا واسه بزرگ‌تر شدن دارم ،اینو هم میدونم. چیزایی که برام مقدس بودن رو بهتر میشناسم الان و هنوزم برام مقدسن.

خیلی اتفاقا افتاد ، خیلی اتفاقا هم نیفتاد. خیلی بارا خیلی چیزا نوشتم و پست نشد. خیلی حرفا ، خیلی اعترافا ، خیلی غر زدنا ...- میدونی؟ آدمایی که خودخواه نیستن، خیلی وقتا، بیشتر از هر کس دیگه‌ای مجبورن رل خودخواه بودن رو بازی کنن. اینجوری تعادل برقرار میشه.

من اشتباه کردم، بازم اشتباه میکنم، اشتباهام رو میدونم. یاد گرفتم، بزرگ شدم، فرصت دوباره می‌خوام. ولی خودم بیشتر از هر کس دیگه‌ای به خودم سخت میگیرم. خودم رو تنبیه میکنم.

آدمایی که میرن و اون دورا میشینن و دور وامیستن

- وقتی که دعواش کردم، چقد دلم میخواست یکی رو داشتم که اونم منو دعوا میکرد. مثل وقتایی که حرفایی که لازم داری یکی به خودت بگه رو به یکی دیگه میگی، اونم وسط دعوا.

زندگی ترسناکه. زندگی واقعه

- راستی مریم، اگه قرار بود خواننده بشیا، شبیه این دختره‌ی لیسا هانیگان میشدی. خلاصه با اینکه تصور کردن تو در حال آواز خوندن واسم خیلی خنده‌داره ها، ولی من هروقت کلیپای دمین رایس با این دختره رو نیگاه میکنم حس میکنم تو اگه قرار بود خواننده بشی ، استایلت شبیه این دختره میشد

بعد از چند ملیون سال برگشتم ایران

م.ک

رقص آخر
گامهایی است که فراموش می شود
خسته،
می باری
پایان خویشتن را
و می کوبی دل را به نسیم
تا پرنده ای از کوچه به لبخندی آواز غربتت را نشنود
هیچ چشمی اندازه نمی گیرد وسعت باریدنت را
پس آرام ببار
پایکوبی کن بر استخوان های خسته ات

.و اشکی است پنهان شده در هلهله

م.ک

من و
دیگه دقیقا نمی دونم چه رنگیم!
فقط می دونم که نه سبزم و نه زرد و نه حتی صورتی
یه چن روزیه که خودمو گم کردم
احساس می کنم مجبورم می کنن که یه جا ثابت بمونم که دیگه حرکت نکنم
که دیگه هیچی نگم و فقط ببینم
آره که ببینم چی میشه!
از وقتی یاد گرفتم که چی قشنگه، چی سفیده، یا حتی چی می تونه زشت و ترسناک باشه، از وقتی که فهمیدم از چی باید بترسم، از وقتی فهمیدم که می شه به یکی اعتماد کرد، می شه آره می شه توی دنیاتون دروغ نگفت، از وقتی یاد گرفتم کفر بگمو هیچ کس بد بد نگام نکنه، از وقتی ثناگوی شیطان شدمو بس آره از همون موقعی که ...
من گم شدم
...
آهای من گم شدم
...

هرکس گمشده ای دارد و خدا گمشده ای داشت. هر کس دوتاست و خدا یکی بود و یکی چگونه می توانست باشد. هر کسی به اندازه ای که احساسش می کنند هست و خدای کسی که احساسش کند نداشت. عظمتها همواره در جستجوی چشمی است که آنرا ببیند، خوبی ها همه نگران که آنرا بفهمند و زیبایی ها همواره تشنه دلی است که به او عشق ورزد و قدرت نیازمند کسی است که در برابرش رام گردد و غرور در جستجوی غروری است که آنرا بشکند و خدا عظیم بود و زیبا و پراقتدار مغرور، اما کسی را نداشت
زمین را گسترد و آسمانها را برکشید، کوهها برخاستند و رودها سرازیر شدند و باران ها و باران ها
قرن ها گذشت و می گذشت و
در آغاز هیچ نبود و کلمه بود و آن کلمه خدا بود! و خدا یکی بود و جز خدا هیچ نبود و با نبودن چگونه توانستن بودن؟ و خدا بود و با او عدم بود. عدم گوش نداشت. حرفهایی هست برای گفتن که اگر گوشی نباشد نمی گوییم و حرفهایی است برای نگفتن ، حرفهایی که زبانه های بیتاب آتشند. کلماتش هر یک انفجاری در دل به بند کشیده اند. اینان در جستجوی مخاطب خویشند اگر یافتند آرام می گیرند و اگر نیافتند روح را از درون به آتش می کشند و هر لحظه حریقهایی وحشتناک و سوزنده ای در درون بر می افروزند و خدا برای نگفتن حرفهای بسیار داشت، درونش از آنها سرشار بود و عدم چگونه می توانست مخاطب او باشد؟ و خدا بود و عدم.
جز خدا هیچ نبود و در نبودن نتوانستن بودن.
با نبودن، نتوان بودن و خدا تنها بود.
هر کس گمشده ای دارد و خدا گمشده ای داشت

پس من را آفرید

گریه کن آروم آروم , وقتی گریه میکنی نرم میشی اون وقت دیگه نمیشکنی فقط خم میشی

جالب‌ترین و ترسناک‌ترین خبری که می‌تونستم بشنوم این بود که مامانم (اونی که تو ایرانه !) داره اینترنت یاد میگیره ! خب حالا اگه گفتین چیش جالب و ترسناکه ؟ عرض میکنم خدمتتون ؛ اینکه چت کردن یاد گرفته ٬ اومده رفته پروفایل پسرش رو دیده ٬ اَدِش کرده ٬ بعد از اون پروفایل لینک وبلاگش رو پیدا بعدش پاشده اومده وبلاگش رو خونده ٬ بعد ... چیزه ٬ تو خود حدیث مفصل بخوان از این مجمل ! من نگرانم ٬ هم واسه خودم هم واسه مامانم ! شما جای مامان من بودین چی کار میکردین ؟

اون قدیم ندیما، یه بار خدا گفت بیا این بهشت مارو یه نگاهی بنداز ببین خوشت میاد یا نه. منم شال و کلاه کردم یه چند طبقه‌ای تو آسمون صعود کردم ببینم چی به چیه، کی به کیه. همچین خوب جایی بود. یه جور خوبی آدم احساس خوشبختی می‌کرد، هیچی کم نداشتم. چند ماهی اتراق کردم و جاتون خالی کلی خوش گذشت. ولی خوب از اونجایی که اون درختی که آدم و حوا رو به دردسر انداخته بود هنوز سر جاش بود، خوب مارو هم به درد سر انداخت. با اردنگی انداختنم بیرون. گفتم آخه نامردها اقلا قبلش یه ندایی می‌دادین که این همون درخته، خوب منم سیب نمی‌خوردم. عقل دارم خوب، می‌فهمم. چند وقتی تو زمین بودم. خوب بود، آرامشش از اون بالا خیلی بیشتر بود ولی مزه‌ی اون حس خوشبختی هنوز تو دهنم مونده بود. دوباره دست به دامن خدا شدم و کلی در باب اغفال شدگی و عدم آگاهی به ذات سیب ممنوعه براش سخنرانی کردم. فکر نکنم حرف‌هام رو قبول کرده بود. یا دلش سوخت، یا دید من بدجوری کنه‌م گفت باشه پاشو بیا. منم با کله رفتم بالا. باز یه مدتی به خیر و خوشی داشت می‌گذشت که تو یکی از گردشهام سر از باغ سیب در آوردم. بازم انداختنم بیرون. گفتم من که این دفعه به سیب دست هم نزدم آخه؟ گفت دفعه اول سیبْ ممنوعه، دفعه دوم باغش. دفعه سومی هم تو کار نیست، دیگه بهشت رات نمی‌دیم، پیله نکن که با عزراییل طرف می‌شی. گفتم خوب پس چرا نگفت کسی به من که اینجوریه قضیه؟ بی‌جواب. خلاصه دوباره برگشتم زمین. این دفعه دیگه می‌دونستم اون بالا رام نمی‌دن دیگه. همین پایین خوش بودم. ولی بازم مثل این بود که یه چیزی کم دارم. بی‌خیال شدم. تو همین زمین خوش بودم که خبر اومد یه سفینه می‌خواد بره ماه، یه مسافر کم داره، می‌ری؟ گفتم برم اقلا ماه ندیده از دنیا نرم. اقلا درخت سیب نداره بندازنم بیرون ازش. همچین که اونجا پیاده شدم، یهو خدا اومد سراغم. گفتم به‌به رفیق قدیمی. این طرف‌ها. گفت بهشت رو بازسازی و تجهیز کردیم، یکیو می‌خوایم بیاد تست و دی‌باگش کنه. گفتم درخت سیبه هست؟ گفت آره. پرسیدم هنوز ممنوعه؟ گفت نمی‌گم. گفتم یعنی چی که نمی‌گی، قانون‌ها رو بگو، من بگم میام یا نه. گفت قانون رو که از اول وضع نمی‌کنم من، وقتی یه کاری انجام می‌دی اونوقت روش تصمیم می‌گیرم. گفتم اینجوری که دوباره منو چند روزه بیرون می‌کنی. گفت میای یا نه؟ دیدم این خدای ما که هر وقت حال کنه منو میندازه بیرون، از اون طرف هم خوب بالاخره بهشته و نمی‌شه ندیده گرفتش. حال فکر کردن نداشتم. گفتم آره، بزن بریم. و این داستان همچنان ادامه دارد

.

.

.

هر کی نفهمه من که میفهمم این ماجرا صد در صد واقعی ست :)) میدونی ، چیزه ... هیچی اصلاً برو نوش

یادمه همیشه دلم می‌خواست زودتر بزرگ بشم. اما انگار یادم رفته می‌خواستم بزرگ بشم چیکار کنم. می‌خواستم بزرگ بشم؟ می‌خواستم این‌جوری بشم؟

نه، بچه ها می‌خوان بزرگ بشن که راحت‌تر بچه‌گی کنن. توله‌سگا نمی‌دونن بزرگ که بشن دیگه هیچ‌کس بهشون نمی‌گه توله‌سگ. اگه هم بگه ناراحت می‌شن

مهم‌ترین جمله‌ها، آن‌هایی هستند که رویشان خط قرمز کشیده‌اند، نه زیرشان

وقتی میخوای از خاطره‌هات انتقام بگیری دستت به جایی بند نیست

چنگ میزنی به چیزایی که ازش باقی مونده

آمدم که بگویم ما آدم‌ها را دوست نداریم

نمایشی را دوست داریم که از ما در دلشان می‌سازند

می‌گویید نه؟ به تخمم

همه چیز به طرز عجیبی ساخته گی به نظر میاد . حتی اون فرشته ای که هر شب لب تختم میشینه

چه خوب بود اگه آرشیو نداشتیم . ساعت نداشتیم . حس نداشتیم .
تک سلولی بودیم . یه آمیب ...

اونی که این دنیا رو ساخت یه جای کارش ایراد داشت .
واسه اين که هرچی کار لذت بخشه ضرر داره .
و هرچی کار زجر آوره مفیده .

وقتی ناراحت و عصبی ام انقدر آدم با حال و جذابی میشم .
واسه همین همه هی سعی میکنن من همیشه با حال و جذاب باشم .

خودتون که میدونین وقتی بعضیا میگن برو گمشو بیرون یعنی لطفا بیا بغلم کن .
باور نمیکنین ؟ به جهنم . اصلا همتون برین گمشین بیرون .

به آسمان نگاه میکنم
به راه شیری
آنقدر که
کاسه ام پر میشود از ماست

... بعد صورت همدیگه رو ماچ کردیم .
گفتم : من دوستت دارم و از همه چیزهایی که بهم دادی ممنونم . . . اما اگه باز خواستی بفرستیم زمین یه مشورتی هم با خودم بکن که دوباره کار به فحش و فحش کاری نکشه .

یه نگاه چپ چپی بهم کرد که یعنی تو آدم بشو نیستی .

يه خط سفيد و صاف داری . برو توش . انقدر توش راه برو . انقدر لجن مالش کن تا بشه يه خط کج و کوله و چرک . تا برسه به يه نقطه که اسمش مرگه . ده برو ديگه . . .

آدمها دو دسته اند . آنهایی که من دوستشان دارم ... و بقیه حیوانات

وقتی عاشق می‌شیم تلاش می‌کنیم چاردیواری آدما رو بشکنیم بریم تو. یادمون میره، چیزی که عاشقش شدیم همون چهارتا دیوار بوده، نه آدم توش

خدای من با خدای شما فرق دارد .
خدای من به بزرگی خدای شما نیست .
کوچک که بودم خدایم شبیه خدای شما بود ، بزرگ و ترسناک و مهربان و بخشنده و . . . هزاران عیب دیگر .

هر چه بود با من نبود ، در من نبود . تلاش میکردم که در او باشم ، بیهوده . تلاش میکردم که بترسم ، تلاش میکردم که ببینمش . و همه اش بیهوده .

تا این که خیلی آرام خدای خودم را پیدا کردم . لای آن شب بوها نبود . نزدیک تر از این حرفها بود . اصلا ، خودم بود . وقتی آمد ، وقتی دیدمش ، خیلی چیزها عوض شد . جور دیگری شدم . نه این که خوب شده باشم ، نه . حتی ، آرام هم نشده بودم . اما نگاهم عوض شد . . . یا دنیایم .

آدمها رنگ دیگری شدند . مثل آن که تا آن روز از پشت شیشه ای رنگی به دنیا نگاه کرده بودم . . . و ناگهان ، دیگر شیشه ای نبود . رنگ آدمها عوض شد . توی آدمها پیدا شد و از همه بدتر توی خودم ، که خدایی با همه عیبهایم داشت رشد میکرد .

خیلی زجر کشیدم ، هنوز هم میکشم . بعضی آدمها ناگهان غریب و دور شدند . و بعضی ها عزیز و دوست داشتنی . ساکت و بهت زده شدم . دور افتادم از بازی آدمها و خیلی چیزها را باختم . آرام آرام بعضی بازیها را فراموش کردم ، با آن که میدانستم با بازیست که خیلی آدمها را و خیلی چیزها را به دست می آورم .

چیزهایی هم به دست آوردم . چیزهایی که برای من ، و فقط برای من ، بسیار ارزشمند بودند . آدمهایی را پیدا کردم که درونشان خدایی رشد میکرد . خدایی که دوستش داشتم . در تنهاییم چیزی را پیدا کردم . لذت . لذتی بی اندازه یا زجری لذت بخش . و این آدمها در تنهاییم شریک بودند . این آدمها تنهاییم را بر هم نزدند . نزدیک تر از آن بودند که بتوانند این کار را بکنند .

و خیلی چیزها معنا پیدا کرد . شب تاریک معنا پیدا کرد . ستاره ها . نگاه ها . ثانیه ها . رنگها . بی رنگها . درختهای توی بیابان . ماهی های توی تنگ . حرکت انگشتها . لرزش دستها . چاله ها و از همه مهمتر دیوانه ها .

دیوانه ها خدای خودشان را دارند . خدایی که شاید شما بترسید از دیدنش . من دیوانه ام . یعنی آرزو دارم که باشم ، با همه تاوانش . خدای درون من دیوانه است . اما هنوز آنقدر در من رشد نکرده که آرزوهایم را عملی کنم .

هنوز آنقدر رشد نکرده که پشت پا بزنم به همه دنیایی که شما ساخته اید . شاید هنوز کمی از خدایتان میترسم . شاید هنوز کمی خدایتان را میپرستم و بدترین شاید این که . . . شاید هنوز از آدمها میترسم .

دلم بغل ميخواد ، يه عالمه دلم بغل ميخواد
دوتا دست ظريف و دوست داشتنى با يه بوى خوب دورم حلقه بزنه و محكم منو بكشه سمت خودش سرش رو بچسبونه كنار گردنم و آروم در گوشم بگه يوآر ماى
مى دونى چقدر دلم براى شنيدن اين چند تا كلمه تنگ شده دلم واسه يه بغل تنگ و گرم تنگ شده يه از اون بغلا كه وقتى توشى يه دفعه شيطون ميره تو جلدت و يه كارايى مى كنى كه
نمي گم كه چي كار مى كنم

چیزی نمونده مگه نه؟

چیزی نمونده که من و تو همدیگرو تو کلبمون ببینیم
دلم واست تنگ شده واسه دیدنت واسه بوییدن و بوسیدنت
اصلنم دلم فقط واسه تو تنگ شده
...
...

م.ک نازی

و از آن بعد بود که انسان را همه دیدند

با سر بادکنکی اش که هر روز به فوت علم بزرگ و بزرگتر میشد

به خودم می گویم

من انسانم من شعور همه افاق هستم

می تونم برای شیر زائو ماما بشم

می تونم پلنگ و زنجیرش کنم

می تونم با تیشه چنار و سرنگون کنم

چشمم را گر ببندم جهانی در تاریکی فرو می رود

.آری من انسانم

الان دیگه واقعا باورم شده که تو دنیای به این بزرگی هیچ کسی رو ندارم پس دیگه هیچ کس هیچ ادعایی نسبت به من نداشته باشه

.

.

.

هیچی توش نیست

اصلا انگار هیشکی هیچ وقت اینجا نبوده

!!!!!!!!! درست مثه دلم